Stanisław Filipczuk

W Muzeum Miejskim w Nowej Soli stworzono w latach 1993 - 2000 reprezentatywną dla Stanisława Filipczuka kolekcję rysunków srebrem i złotem. W jej skład wchodzi 49 prac, układających się w cykle - dedykowanego żonie Irenie "Eirenepolis", poświęconego córce Annie "Annopolis" oraz „Symfonia Odrzańska”. Na zamówienie Muzeum powstały również 4 rysunki z motywami architektury Nowej Soli, utrzymane w charakterystycznej dla artysty konwencji.

Stanisław Filipczuk od wielu lat zajmuje się wyłącznie rysunkiem. Posługuje się starożytną techniką, zarzuconą i zapomnianą z powodu jej pracochłonności i braku możliwości wprowadzania poprawek. Do rysowania służy mu metalowy sztyft srebrny lub złoty, pozostawiający na papierze jasnoszary, o stałym nasyceniu barwy ślad. Obraz powstaje z tysięcy drobnych, precyzyjnie stawianych punktów i pajęczych kresek. Ich zagęszczenie daje cień, rozproszonie - światło.

Tematem rysunków jest zawsze pejzaż - trwające w idealnej harmonii ziemia, niebo i miasto. Praca nad rysunkiem trwa wiele godzin, dni, tygodni. Wymaga skupienia, wyciszenia, cierpliwości. Nieodparcie kojarzy się z benedyktyńską cierpliwością, ignorującą czas, pracą istniejącą poza nim.

Niezwykłość rysunków Filipczuka wynika zapewne z idealnej jedności: tematu (harmonia świata), szlachetności materiału (srebro i złoto), starożytnej techniki (ciągłość sztuki) i osobowości artysty, odrzucającego pośpieszne tempo współczesnego życia i związaną z tym powierzchowność doznań

Rysunki Stanisława Filipczuka są poszukiwane przez galerie polskie i europejskie, pojedyncze prace mają w swoich zbiorach muzea. Poza Polską znajdują się w zbiorach włoskich, angielskich, austriackich, australijskich, belgijskich, izraelskich, kanadyjskich, japońskich, szwedzkich, amerykańskich, niemieckich, francuskich i hiszpańskich.

Krystyna Bakalarz